آیا Drag X Drive همان تجربه ورزشی متفاوتی است که بازیکنان Nintendo Switch 2 انتظارش را داشتند؟ این بازی با ترکیب از اسکیت، بسکتبال و ویلچر، تلاش میکند یک گیم پلی تازه و هیجان انگیز بسازد اما در کنار این خلاقیت، چالش ها و محدودیتهایی هم وجود دارد که نمیتوان آن ها را نادیده گرفت.
در این نقد و بررسی بازی Drag X Drive به صورت شفاف بررسی میکنیم که سیستم کنترل جدید چقدر کاربردی است، گیم پلی چقدر سرگرم کننده میشود، و مشکلات طراحی تا چه اندازه روی تجربه بازیکن اثر میگذارند پس اگر قصد دارید بدانید Drag X Drive ارزش تجربه دارد یا خیر، تا انتهای این مقاله همراه ما باشید.
هر آنچه باید درباره ی بررسی بازی Drag X Drive بدانید!
- Drag X Drive چیست؟
- ایده اصلی بازی
- سیستم کنترل با ماوس در Switch 2
- مشکلات کنترل بازی
- سختی جابه جایی در لابی
- مینی گیم های لابی
- گیم پلی چندنفره
در بررسی بازی Drag X Drive،به تمام نکات مهم امکانات و نقاط قوت تا مشکلات کنترل، محدودیت های طراحی، و کیفیت گیم پلی میپردازیم تا قبل از تجربه بازی، یک تصویر دقیق و کامل از آن داشته باشید همچنین اگر در کنار Drag X Drive به دنبال بازی های ورزشی جذاب روی موبایل هستید، پیشنهاد میکنیم مقاله معرفی بهترین بازیهای موبایلی ورزشی را بخوانید.
Drag X Drive چیست و چرا متفاوت است؟
بازی Drag X Drive در زمانی مهم و خاص به فهرست عناوین عرضهشده برای Nintendo Switch 2 اضافه شد. نینتندو به جای آنکه مجموعه ای از بازی های بزرگ و انحصاری را هم زمان در روز نخست عرضه کنسول منتشر کند که میتوانست باعث تحت الشعاع قرار گرفتن هر یک از آنها شود، تصمیم گرفت این عناوین را بهصورت تدریجی و ماه به ماه منتشر کند در این روند ابتدا Mario Kart World (به همراه تور خوشامدگویی Nintendo Switch 2 که تا حدی در این مجموعه قرار میگیرد) عرضه شد، سپس Donkey Kong Bananza منتشر گردید و اکنون نوبت به Drag X Drive رسیده است.
این بازی ورزشی غیرمتعارف در میان عناوین عرضهشده جایگاه ویژهای دارد، زیرا برخلاف بسیاری از بازی های شناختهشده نینتندو، بر اساس یک فرنچایز محبوب ساخته نشده است. تمرکز اصلی آن تقریبا به طور کامل روی حالت چندنفره است و سیستم کنترلی جدیدی را معرفی میکند که مبتنی بر استفاده از ماوس کنسول طراحی شده است اگرچه این ویژگی بهعنوان یک نمایش فنی جذاب از نحوه خلق تجربههای تازه با کنترل دوگانهی ماوس مطرح میشود، اما در عمل، بازی کردن با آن بیشتر از آنکه لذت بخش باشد، از نظر جسمی ناراحت و خسته کننده است و بازی فاقد محتوا و عمق کافی برای حفظ علاقه و انگیزه ی بازیکن میباشد.
ایده اصلی بازی؛ ترکیب اسکیت، بسکتبال و ویلچر
Drag X Drive تا حدودی مسیر بازی هایی مثل Rocket League را دنبال می کند یعنی ترکیب الهام گرفته از چندین منبع مختلف برای خلق تجربهای تازه نزدیک ترین نمونهی مشابه این بازی، بسکتبال با ویلچر است؛ یکی از رشته های پارالمپیک که به ورزشکاران دارای معلولیت امکان میدهد با تغییراتی خاص در قوانین، در این رشته شرکت کنند. با این حال، بازی یک پیچ و تاب متفاوت به این ایده اضافه کرده است: مسابقات درون یک استخر اسکیتبرد برگزار میشوند و این طراحی به بازیکنان اجازه میدهد سرعت بگیرند، حرکات نمایشی انجام دهند و با شوتهای تماشایی امتیازهای اضافه کسب کنند.
این ایده به خودی خود جذاب و خلاقانه است و می توانست همزمان ادای دینی به توانایی های ورزشی دنیای واقعی باشد و هم یک نسخهی هیجان انگیز و متفاوت از آن را ارائه دهد حتی ناحیهی مرکزی بازی هم حالوهوای یک پارک ورزشی ترکیبی از بسکتبال و اسکیت دارد جایی که زمین های بازی در کنار رمپ ها و فضاهای مخصوص برای انجام حرکات نمایشی قرار گرفته اند.
سیستم کنترل جدید بر پایه ماوس در Switch 2
ویژگی یا نکتهی اصلی که این بازی را متمایز و جذاب میکند، مربوط به نحوه ی کنترل آن است. در حالی که برخی بازی های دیگر تنها استفادهی محدودی از قابلیت کنترل با ماوس در Switch 2 داشتهاند،Drag X Drive کاملا بر اساس این ویژگی طراحی شده است.
در این بازی باید هر دو کنترلرJoy-Con را جدا کرده و به پهلو بچرخانید سپس با حرکت همزمان آنها به سمت جلو، حرکتی شبیه به هل دادن چرخ های یک ویلچر شبیه سازی میشود اگر این کار را مدتی با ریتم ثابت انجام دهید، سرعت شما به حداکثر میرسد؛ وضعیتی که امکان انجام پرش از روی رمپ ها و اجرای حرکات نمایشی یا حتی یورش به سمت دیگر گیمرها را برای گرفتن توپ فراهم میکند.
برای پرتاب توپ به سمت سبد، کافی است یک دست خود را بالا بیاورید و با یک حرکت مچ آن را پرتاب کنید همچنین با تکل زدن به یک بازیکن از پهلو یا پشت، او برای لحظهای از حرکت بازمیایستد و شوت احتمالی اش مختل میشود. با فشردن دکمههای شانهای میتوانید ترمز بگیرید و ویژگی HD Rumble این امکان را فراهم میکند که لرزش شبیه به حرکت تایر روی زمین را حس کنید.
در تئوری حتی میتوانید با ترمز گرفتن یک چرخ و هل دادن چرخ دیگر، پیچ های تند و ناگهانی اجرا کنید، یا با حرکت دادن کنترلرها در جهت مخالف یکدیگر، تغییر مسیر دهید علاوه بر این، اجرای حرکات پیشرفتهتری مثل پرش خرگوشی یا بک فلیپ از روی نیم لوله برای گرفتن امتیازهای سبکی بیشتر امکان پذیر است.
از آنجا که کنترلرها مستقیما در دستان بازیکن قرار دارند، در محیط لابی بازی نیز میتوانید با آزادی کامل اقداماتی مانند دست تکان دادن یا زدن کف دست با دیگر بازیکنان به عنوان حرکت تبریک یا تشویق را بهصورت طبیعی انجام دهید.
چالشهای کنترل؛ جایی که ایده جذاب مشکلساز میشود
با این حال، در عمل این ایده ی خلاقانه بهدلیل محدودیتهای سیستم کنترل کارایی خود را از دست میدهد. کنترل ها روی سطوح مختلف از میز گرفته تا Lap Desk و حتی روی شلوار، بهطور مداوم ناسازگار و غیرقابل پیش بینی عمل میکنند.
این سیستم برای انجام حرکات پایهای و نشان دادن ایدهی اصلی بازی به اندازه کافی عملکرد قابل قبولی دارد، اما زمانی که بازی شروع به آزمودن مهارت بازیکن میکند، محدودیتهای دقت آن بهسرعت آشکار میشود. در بخش مرکزی بازی، چند مینی گیم تکنفره طراحی شدهاند که بازیکن را مجبور میکنند از دروازههای باریک مارپیچی عبور کند یا در کاسهی اسکیت حرکات نمایشی اجرا کند، و در این شرایط، مشکل دقت کنترلها باعث میشود بازیکن نتواند به آسانی حرکتها و هدفهای مورد نظر خود را انجام دهد و این باعث احساس ناکامی میشود یعنی وقتی بازیکن تلاش میکند وسیلهی نقلیه خود را برای عبور از مسیرها یا اجرای حرکات دقیق کنترل کند، کنترل دقیق و درست آن بسیار سخت میشود.
در مسابقات بسکتبال که با نمای پشتسری دنبال میشوند، شما همیشه دید واضحی نسبت به مکان توپ ندارید و باید صرفا به یک نشانگر که پشت سر شما را نشان میدهد تکیه کنید تا بفهمید چه کسی توپ را در اختیار دارد و کجاست. در همین حال، پرتاب کردن داخل سبد بیش از حد به سیستم خودکار هدف گیری وابسته است؛ بهگونهای که اگر توپ را در جهت تقریبی درست پرتاب کنید، تقریبا همیشه وارد سبد میشود.
این موضوع باعث میشود وقتی بهطور ناگهانی پرتابی ناموفق دارید، دلیل آن را بهدرستی متوجه نشوید از سوی دیگر، چون گرفتن توپ فقط با برخورد مستقیم و از روبهرو امکان پذیر است، در زمینهای کوچکتر مسابقات 3 به 3 اغلب شاهد شکلگیری گروههای درهم و شلوغی از بازیکنان هستید.
حتی وقتی کنترلها درست کار میکنند، فشار جسمی مداوم برای کوچکترین حرکات خستهکننده میشود اینکه برای حرکت کردن و پرتاب کردن توپ مجبور باشید به طور مداوم کنترلرهای Joy-Con را به جلو فشار دهید، خیلی زود شما را خسته میکند این موضوع البته نشان دهندهی توان جسمانی بالای ورزشکاران واقعی است، اما تجربه ای چندان لذت بخش یا آرامش بخش برای بازی در خانه ایجاد نمیکند.
سختی گشتوگذار در لابی و محدودیتهای طراحی
حتی جابجایی در محیط لابی نیز میتواند به کاری طاقت فرسا تبدیل شود، زیرا بازیکن باید با حرکت چرخها به بخشهای مختلف یا حالتهای بازی دسترسی پیدا کند این وضعیت نشان میدهد که سیستم کنترل کنونی فیزیکی و خستهکننده است و تجربهی بازی را برای جلسات طولانی محدود میکند تجربهی چندین جلسه کوتاه بازی نیز نشان میدهد که دستها پس از مدت کوتاهی نیاز به استراحت پیدا میکنند و به همین دلیل، بازی برای جلسات طولانی و مداوم مناسب نیست.
سیستم کنترل خلاقانه ی بازی، به خوبی توانسته به عنوان یک نمایش جذاب از قابلیت های کنترل با ماوس در Switch 2 عمل کند و پتانسیل این کنسول برای ایجاد تجربههای نو را نشان دهد. در لابی بازی که بازیکنان برای ورود به مسابقات در آن صف میکشند، چند مینی گیم پراکنده وجود دارد همچنین وسایلی مانند طنابپرش خودکار برای تمرین پرش خرگوشی یا یک تپهی شیب دار که با تلاش کافی میتوان از آن بالا رفت، در محیط قرار داده شدهاند.
با این حال، حتی در همین بخش هم محدودیت های عجیبی وجود دارد مثلا در یک قسمت، تعدادی کیگل بولینگ روی زمین قرار داده شده اند که ظاهرا برای این طراحی شدهاند که با آنها برخورد کنید. اما حتی در لابی تک نفره هم اجازه ندارید توپ بسکتبال را از زمین خارج کرده و آن را به سمت کیگلها پرتاب کنید این موضوع کاملا دل بخواهی و بی منطق به نظر میرسد و باعث میشودDrag X Drive آزادی عمل کافی برای خلق سرگرمی توسط خود بازیکن را نداشته باشد.
از سوی دیگر، مشکل اینجاست کهDrag X Drive از نظر بصری چندان چشمگیر نیست. کنسول Switch 2 پیشتر نشان داده است که با توجه به توانایی نینتندو در طراحی هنری، میتواند به موفقیت های گرافیکی چشمگیری دست پیدا کند. درست است که این سیستم قدرتمندترین سختافزار موجود نیست، اما نینتندو همیشه توانسته بازی های خود را زیبا و سبک جلوه دهد.
با این حال،Drag X Drive تنها از برخی عناصر سبک شناختی سبک و ساده بهره میبرد؛ در واقع یک فضای ورزشی افراطی با حالوهوای آینده نگرانه، به همراه بازیکنانی که دستها و بازوهای اغراق شده و ظاهری رباتیک دارند اما این ایدهها بهاندازهی کافی پرورش داده نشدهاند تا ظاهری متمایز و خاص به بازی بدهند نتیجه این است که بازی از یک سو تمیز و خوش ساخت بهنظر میرسد، اما همزمان سرد، استریل و فاقد هیجان بصری است.
مینی گیم های لابی؛ تنوع کوتاه اما کم عمق
شما میتوانید شخصیت بازیکن خود را با چند گزینه شخصی سازی کنید؛ از جمله انتخاب شماره، نوع بدن (گارد، فوروارد یا سنتر) و همچنین سفارشی سازی کلاه ایمنی، زره، بدنه و تایرها. در بیشتر موارد این تغییرات به انتخاب رنگ و سبک بافت محدود میشود، بنابراین بخش اصلی شخصی سازی در واقع روی کلاه ایمنی متمرکز است. امکان باز کردن گزینه های اضافه نیز وجود دارد در مجموع تا 12 مورد، که با کسب جامها در مینی گیم ها و مسابقات رباتی به دست میآیند. دست کم در حال حاضر، این تمام چیزی است که بازی در زمینه شخصیسازی ارائه میدهد.
وقتی وارد یک لابی چندنفره میشوید، مسابقات سریع و روان پیش میروند. معمولا برای یک مسابقه 3 در برابر 3 بسکتبال در صف قرار میگیرید (گاهی هم ۲ در برابر ۲) و هر مسابقه تنها چند دقیقه طول میکشد در پایان، چند عنوان افتخاری مثل پاسور حرفهای یا قهرمان تشویق به شما تعلق میگیرد که سبکهای مختلف بازی را برجسته میکنند، اما این موارد صرفا موقت و زودگذر هستند و به نظر نمیرسد که هیچگونه پیشرفت دائمی ایجاد کنند.
برخی از این عناوین احتمالاً با جامهایی مرتبط هستند که برای باز کردن آیتمهای شخصیسازی استفاده میشوند، اما پیدا کردن فهرست جامها – حتی با وجود آیکونی که نشان میدهد در کل تنها 25 مورد در بازی وجود دارد؛ اصلا بهطور واضح مشخص نشده است. به نظر نمیرسد که هیچگونه پیشرفت جانبی (Meta Progression) یا شخصیسازی بیشتری وجود داشته باشد، بنابراین چیزی نیست که واقعا بازیکن را برای بازگشت دوباره به بازی وسوسه کند.
بین مسابقات، لابی ممکن است شما را بهطور خودکار وارد یک مینیگیم سریع کند؛ مثلا مسابقهای برای گرفتن یک ریباند که بهطور نامنظم در سراسر پارک اسکیت لابی حرکت میکند. این بخش به اندازه کافی خوب عمل میکند تا کمی تنوع به تجربه اضافه کند.
| بخش | توضیح کوتاه | نکات مثبت | نکات منفی |
| شخصی سازی | تغییر شماره، نوع بدن و رنگها | گزینههای پایه | محدود و کمعمق |
| آیتم های قابل باز شدن | حدود 12 آیتم از طریق مینی گیمها | ایجاد انگیزه کوتاه | تعداد کم، بدون پیشرفت بلندمدت |
| مسابقات چندنفره | 3v3 یا 2v2 سریع و کوتاه | روان و سرگرم کننده | بدون سیستم پیشرفت دائمی |
| عنوان های پایانی | مانند پاسور حرفهای یا قهرمان تشویق | ایجاد تنوع | کاملا موقتی و بدون تاثیر |
| فهرست جامها | ۲۵ جام اما دسترسی مبهم | — | شفافیت ندارد |
| مینی گیم های لابی | فعالیتهای کوتاه قبل مسابقه | تنوع کوتاه | کمعمق و زود خسته کننده |
گیمپلی چندنفره؛ سرگرمکننده اما کوتاهمدت
در گیم پلی لحظه به لحظهی حالت چندنفره، بازی می تواند در بازه های کوتاه زمانی سرگرم کننده باشد حتی بازیکنانی که در بسکتبال چه در دنیای واقعی و چه در ویلچر مجازی، حرفهای نیستند، میتوانند تا حد زیادی از خود دفاع کنند و گاهی حرکات نمایشی انجام دهند این ویژگی، احتمالا هوشمندانه ترین نقطه قوت Drag X Drive است، زیرا اجرای شوت های نمایشی با اضافه کردن امتیازهای جزئی به بازی، انگیزه و جذابیت بیشتری برای بازیکنان ایجاد میکند.
در حالی که پرتاب های عادی مثل بسکتبال دو یا سه امتیاز دارند، اجرای همان حرکت با یک نمایش خاص باعث میشود یک رقم اعشار به امتیاز شما اضافه شود؛ مثلا پرتاب به جای 2 امتیاز، ۲.۱ امتیاز ارزش خواهد داشت. این اعشار به تنهایی نتیجه ی کلی بازی را تغییر نمیدهد، بهویژه اگر یک تیم پرتابهای بیشتری را وارد سبد کند اما در مسابقات نزدیک، این تفاوت کوچک میتواند ثانیه های پایانی را به شدت هیجان انگیز کند و بازیکنان را تشویق کند تا شوت های پرریسکتر و خلاقانهتری امتحان کنند.
با این حال، همین موضوع دوباره تمرکز را به مشکل اساسی Drag X Drive بازمیگرداندچون این بازی خیلی سرگرم کننده نیست، زیرا کنترلها یا به شدت خسته کننده اند، یا دقیق نیستند، یا ترکیبی از هر دو حتی اجرای همان شوت های نمایشی که به بازی شخصیت و ظرافت میدهند، نیازمند رسیدن به بالاترین سرعت است؛ چیزی که مستلزم درگیری با کنترلهای پرزحمت و حساس، و همچنین پرهیز از برخورد با دیگر گیمرها است.
این بازی نمونهای عالی برای نمایش اینکه Switch 2 از نظر مفهومی چه قابلیت هایی دارد محسوب میشود، اما در عمل دلیل قانع کنندهای ارائه نمیدهد که چرا کسی بخواهد مدت طولانی آن را تجربه کند.
با بررسی بازی Drag X Drive تصمیم خود را بگیرید!
در نهایت باید گفت Drag X Drive با اینکه ایدهای تازه و ترکیبی از اسکیت، بسکتبال و ویلچر ارائه میدهد، اما اجرای آن بع دلیل کنترل های خسته کننده و طراحی محدود، از استاندارد یک بازی ورزشی ماندگار فاصله دارد. گیم پلی چندنفره در لحظات کوتاه سرگرم کننده است، اما نبود سیستم پیشرفت، شخصی سازی کمعمق و مشکلات دقت کنترل باعث میشود انگیزه بازگشت طولانی مدت کاهش پیدا کند.
سوالات متداول
مهم ترین مشکل Drag X Drive چیست؟
بزرگترین نقطه ضعف بازی، سیستم کنترل مبتنی بر ماوس Switch 2 است که خیلی دقیق عمل نمی کند.
Drag X Drive برای چه کسانی مناسب است؟
برای گیمرهایی که به تجربههای جدید و کنترل های متفاوت علاقه دارند و دنبال رقابت های کوتاه چندنفره هستند. اما برای گیمرهای حرفه ای یا کسانی که دنبال گیم پلی دقیق و عمیقاند، مناسب نیست.
آیا مشکلات کنترل در تمام حالتهای بازی Drag X Drive وجود دارد؟
تقریبا بله چه در مسابقات و چه در مینی گیم ها، حساسیت پایین کنترلرها باعث سختی در اجرای حرکات دقیق و حرکات سریع میشود.
